به گزارش «راهبرد معاصر»؛ اگر دونالد ترامپ رئیس جمهوری عادی بود، شکست سختی که حزبش در انتخابات میاندوره ای متحمل شد، وی را وادار به تعدیل سیاست‌هایش می‌کرد. مقیاس شکست‌های جمهوری‌خواهان بسیار فراتر از هرگونه شکستی بود که یک حزب حاکم در انتخابات میان دوره‌ای دست کم از سال ۱۹۷۴ متحمل شده است.
ترامپ در مصاحبه‌ای گفت پیگیری‌هایش درباره مهاجران امکان دارد بیش از حد سختگیرانه بوده باشد
اکنون دموکرات‌ها با اختلاف نزدیک به ۱۳ درصد، آرای مردمی را در انتخابات مجلس نمایندگان به دست آورده‌اند و این اختلاف امکان دارد با ادامه شمارش آرا در کالیفرنیا، ایالتی که در سلطه دموکرات‌ها و روند شمارش آرای آنجا کند است، افزایش یابد.
در مقابل، جمهوری‌خواهان در انتخابات میاندوره‌ای ۱۹۹۴ و ۲۰۱۰ که هر دو موج‌های انتخاباتی تاریخی به شمار می‌روند، با اختلاف ۶.۸ درصد آرای مردمی را به دست آوردند. دموکرات‌ها همچنین در انتخابات ۲۰۰۶ با اختلاف هشت درصد از جمهوری‌خواهان پیشی گرفتند که شکست سختی برای جورج دبلیو بوش بود.
دموکرات‌ها نه تنها به پیروزی بزرگی دست یافتند، بلکه در سراسر کشور پیروز شدند و در ایالت‌هایی که به شدت جمهوری‌خواه و برای دهه‌ها دور از دسترس بودند، مانند کارولینای جنوبی، کانزاس و می‌سی‌سی‌پی، با فرض اینکه اسکات کالوم در رقابت سنا در آنجا پیروز شود، که محتمل به نظر می‌آید و البته تگزاس، به پیروزی دست یافتند.
رؤسای جمهور سابق پس از شکست احزابشان در انتخابات میاندوره ای، تغییرات اساسی ایجاد کرده بودند. در آخرین مورد، جورج دبلیو بوش بلافاصله پس از شکست سال ۲۰۰۶ دونالد رامسفلد، یکی از معماران اصلی جنگ فاجعه‌بار عراق را اخراج کرد.
شکست ترامپ بسیار بزرگتر از شکست‌های بوش و کلینتون بود، اما واکنش وی چنین چیزی نشان نمی‌دهد. درست است که اظهارات مبهمی بیان کرده که به نظر می‌آمد بیانگر نرم شدن موضعش درباره همکاری با دموکرات‌ها و عقب‌نشینی از برخی از جنجالی‌ترین سیاست‌هایش است.
ترامپ در مصاحبه‌ای با راس دوثات که روز یکشنبه در برنامه «۶۰ دقیقه» پخش شد، گفت پیگیری‌هایش درباره مهاجران امکان دارد بیش از حد سختگیرانه بوده باشد و ابراز تمایل کرد به توافق جامع با دموکرات‌ها دست یابد که به مهاجرانی که هیچ جرمی مرتکب نشده‌اند اجازه دهد در ایالات متحده بمانند.
اما اقدامات ترامپ، همانطور که انتظار می‌رفت، کاملاً جهت متفاوتی را نشان می‌دهد. وی همان حاکم مستبد و افراطی باقی می‌ماند که از عقب‌نشینی از مواضع خود خودداری می‌کند و مشتاقانه منتظر است با سیاست‌هایی که چندان محبوب نیستند و آسیب‌های جدی ایجاد می‌کنند، پیش برود.
هیچ چیز این را بهتر از نخستین تصمیم مهمی که وی پس از انتخابات میاندوره‌ای گرفت، نشان نمی‌دهد، زمانی که سوزی ویلمز، رئیس کارکنان کاخ سفید را اخراج کرد و استفن میلر، معمار کمپین ارعاب علیه مهاجران و شاید متعصب‌ترین ملی‌گرای سفیدپوست در کل دولتش را جایگزین کرد.
اگر پیش‌بینی‌های متیوز درست باشد، امکان دارد به سمت وضعیت خطرناک‌تری در تحولات سیاسی داخل آمریکا پیش برویم
تصمیم ترامپ برای انتصاب میلر به عنوان رئیس کارکنان کاخ سفید به روشنی نشان می‌دهد صحبت‌های رئیس جمهور درباره دستیابی به توافق اساسی درباره مهاجرت، چیزی جز لفاظی‌های توخالی نیست. اگر هدف رسیدن به مصالحه است، قدرت افراط‌گرای خطرناکی مانند میلر نباید بیشتر شود، زیرا میلر با اختلاف، بیگانه‌ستیزترین چهره در حلقه نزدیکان ترامپ است و معمار سیاست جداسازی خانواده‌ها در دوره نخست ریاست جمهوری اش بود. همانطور که نیویورک تایمز گزارش کرد، وی در کانون برخی از استبدادی‌ترین و بی‌قانون‌ترین سیاست‌های دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ قرار دارد.
نفوذ میلر در دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ، رئیس جمهور آمریکا را به حملات مرگبار علیه قایق‌های غیرنظامی در کارائیب که دولت ادعا می‌کرد مواد مخدر حمل می‌کنند، ترغیب کرد. وی به استفاده از اختیارات دولت فدرال برای هدف قرار دادن مخالفان سیاسی و دانشگاه‌ها کمک کرد و بر سرکوب فدرال در ناحیه کلمبیا نظارت داشت.
مارجوری تیلور گرین، نماینده سابق آمریکا در پستی در X نوشت، «میلر تا حدودی و از بسیاری جهات عملاً کاخ سفید را اداره می‌کرد، بنابراین می‌توان انتظار داشت کاخ سفید بیشتر همان رویکردی را در پیش گرفته باشد که امکان دارد شما از قبل از آن عصبانی و ناامید شده باشید».
سارا متیوز که در دوره نخست ریاست جمهوری ترامپ با میلر در کاخ سفید همکاری داشت گفت، انتظار دارد رئیس جدید کارکنان کاخ سفید «رئیس جمهور بالفعل» باشد، در حالی که ترامپ به اشتیاق دیرین خود برای تغییر دکوراسیون بناهای تاریخی ملی روی می‌آورد.
اگر پیش‌بینی‌های متیوز درست باشد، امکان دارد به سمت وضعیت خطرناک‌تری پیش برویم، وضعیتی که در آن ترامپ صرفاً رئیس‌جمهور تشریفاتی باقی می‌ماند که حرف‌های بی‌معنی می‌زند، در حالی که میلر، که قدرتش تقویت شده است، حتی در مواجهه با کنگره مخالف، به اجرای دستور کار افراطی ادامه می‌دهد.
با توجه به این واقعیت، ایالات متحده به سمت بحران قانون اساسی بسیار بزرگتر از نبردهای استیضاح علیه ترامپ در دوره نخست ریاست جمهوری‌اش پیش می‌رود.